Lofzang van de triviale tristesse

Er reed zonet een brommer voorbij en die klonk als een loeiende koe. Maar daar wil ik het eigenlijk niet over hebben. Nee, het onderwerp van dit schrijven is net iets complexer en ook wel meer cultureel verantwoord. Ik heb namelijk weer eens een bijzonder goed gedicht geschreven. Het staat niet om daarmee te willen pochen, maar valse bescheidenheid is ook nergens goed voor. Mijn nieuwste poëtische creatie is ontsproten uit waarlijk diepe emoties en gedachten bol van weemoed. Verwacht hier dus geen olijk versje of een leuke rijm. Je zal bedrogen uitkomen en zoals iedereen wel weet, is bedrogen worden niets prettig. Er zijn wel meerdere zaken eerder onprettig: lauwe koffie, trage downloads, milieurampen, een ingegroeid haartje en ga zo maar door. Maar bedrogen worden is zeker het superlatief van onprettig waardig. Daarom, voor alle triestige zielen, bedrogen geliefden, eenzame harten of voor wie lijdt aan triviale tristesse, dit bijzonder gevoelige gedicht. Om jullie een hart onder de riem te steken, liefste lezers. Al is de functie van een hart onder je riem mij niet geheel duidelijk. Logischer lijkt mij een riem onder het hart ter ondersteuning, maar dat kan ik nog niet empirisch bevestigen. Ik hou jullie op de hoogte van mijn bevindingen. Ondertussen dus deze parel van pathos:

De ontknoping nadert

met tranen omkadert

Al te veel droefte

en emotioneel geboefte

Stelen mijn goed humeur

een einde in mineur

Want als we niets doen

rest er enkel nog 'toen'

Zo. Lees en geniet!

Adieu.

Gepaneerde Aalscholvers in een krokant jasje met Griekse saus

Hallo liefste volgelingen en liefhebbers van menig culinair genot!
Zoals de titel reeds deed vermoeden, heb ik een heerlijk recept bedacht en ga ik dat met jullie delen. Het zou trouwens maar onzinnig zijn, mocht ik jullie doen watertanden met zo'n dijk van een titel en dan iets helemaal anders posten. Neenee, zo'n dingen zorgen alleen maar voor frustratie en op frustratie kan je geen huizen bouwen. Dus:

Aalscholvers in een krokant jasje met Griekse saus

Ingrediënten (voor vier personen)
1 kleine ui
4 aalscholvers (reeds gepluimd)
1 ei
3 el paneermeel
5 el gedroogde peterselie
zout en peper
4 el olie
1 willekeurige Griek
keukenpapier
cocktailprikkers

Bereidingswijze
Ui pellen en in kleine stukjes snijden. Aalscholvers in zeef laten uitlekken en goed afspoelen. Aalscholvers opnieuw laten uitlekken en goed droogdeppen met keukenpapier. In diep bord ei loskloppen. Paneermeel in ander diep bord strooien en vermengen met peterselie, zout en peper, Vervolgens telkens 1 aalscholver per keer door losgeklopt ei halen en dan door paneermeel wentelen. In koekenpan olie verhitte en gepaneerde aalscholvers en ui hierin op halfhoog vuur in ca. 6 minuten rondom goudbruin bakken. Regelmatig omscheppen. Neem nu de willekeurige Griek en pers die uit over een kommetje. Veel peterselie toevoegen. Warme aalscholvers direct serveren met cocktailprikkers erbij. Griekse saus erbij serveren.

Hmmmm, klinkt zo lekker! Ik kan niet wachten om deze delicious dish weer te proeven. Om mijn honger te stillen, zal ik me in de tussentijd bezighouden met één van mijn vele hobbies. Armeense poëziebundels verzamelen bijvoorbeeld, of telefoons uit mekaar halen en terug in mekaar zetten, of ook zelf lipbalsem proberen maken van rendiervet. Zoals je ziet, keuzes genoeg. Ik kan er maar beter aan beginnen!

Tschüss.

De stilte om me heen

De noodzakelijkheid van updates durft niemand in twijfel te trekken. En aldus geschiedde. Het lijkt alsof ik telkens hetzelfde doe: studeren voor examens. Het is echter niet zo, anders zou ik niet zo keihard gebuisd zijn iedere keer. Klinkt logisch? Dat is het jammer genoeg niet. Er is niets logisch. Vandaag verwerp ik het bestaan van de logica. Wat me aantrekkelijker lijkt, is het bestaan van paté te erkennen. De tastbare werkelijkheid is mijn vriend. Edoch, paté betasten is not done. Dat weet ieder weldenkend mens. En toch vraag ik me af... Waarom je van thee drinken zo warm krijgt? Dat is verdorie lastig. Want ik haat zweten, dat is ongezond, zoals ik reeds vermeldde. Dit geheel terzijde, natuurlijk.

Overigens, een nieuw decennium van noeste studeerarbeid werpt nieuwe levensvragen op, zoals daar zijn:
- Was Otto von Bismarck een homo?
- Waarom bestaan er nog sterke werkwoorden?
- Is levensvraag wel een echt woord?
- Wanneer zal Marissa eindelijk terug voor Ryan kiezen?

Het antwoord op deze en nog vele andere boeiende vragen krijgt u niet. Niet ooit. Nooit.
Waarvoor mijn relatief oprechte excuses.
Mijn nieuwe vriend, Wodan de Ontzettende, zal jullie verder entertainen.

Gegroet.