Vieren doe je niet alleen

Vieren doe je niet alleen. Dat hoort niet. Ook al heb je je feestneus op en dat kleine, papieren parapluutje in je cocktailfruit geprikt, dan nog is vieren is iets dat je minstens met twee moet doen. Of met drie. Of met meer dan drie en met heel veel. Of met al je vrienden. Of met iedereen van je werk. Of met de hele wereld. Dat laatste lijkt me nogal moeilijk, want er zijn in deze wereld nogal wat mensen die niets te vieren hebben. Mensen die buiten in de kou slapen, mensen die doodziek zijn, mensen die straatarm zijn, mensen die moeten vluchten uit een oorlogsgebied. Maar laat die sukkelaars vooral geen domper zijn voor de feestvreugde! Vier dan maar gewoon met al je vrienden of met de mensen van je werk! Dat is precies wat ik ook gedaan heb op gedichtendag. Want hoewel het slechts een kwestie van tijd is vooraleer gedichtendag een betaalde feestdag wordt, is dat voorlopig nog niet aan de orde en moesten we dus allemaal aan het werk op deze heuglijke dag. Om aan dit nuttige iets aangenaams te koppelen, besloot ik iedereen op te roepen om gedichtendag samen te vieren. Op het werk hebben we een systeem waarbij iedereen via mail zijn of haar whereabouts kan doorgeven. Dat lijkt heel erg op dat systeem van het WADA, maar wij hoeven (voor zover ik weet) niet in potjes te plassen. Die whereabouts worden meestal erg to the point gehouden en bevatten enkel accurate en dus ook gortdroge plaatsbepalingen. Maar, zo dacht ik bij mezelf, voor gedichtendag mag dat wel even anders. Voor gedichtendag zou het veel leuker zijn, mochten die mails op rijm zijn of een limerick bevatten of zo. En, wat blijkt, mijn warme oproep werd met enthousiasme beantwoord! Mijn hart vervulde zich met vreugde en daarom wil ik dat geluk dan ook met mijn volgelingen delen. Hieronder kan je snuisteren door de poëtische parels die rondgestuurd werden en de voorbeelden die ik zelf gaf ter inspiratie:

"Morgen,
hopelijk een dag zonder zorgen
werk ik lekker thuis
(in mijn pyjama
voor de buis)
Euh, ik bedoel
vlijtig en zonder ruis"

"Ik ben er niet
Heb geen verdriet
Ben terug rond ‘n uurtje of twee
Dan keuvelen we lekker samen
over het muurtje van de wc"

"Tomorrow I have a day off
Maybe I go working in mijnen hof"

"Leaving early today at 4
Not because I am feeling ill,
But ‘cause I have to see my dentist,
Far away in Sharp Hill*
* see Wikipedia"

"Mijn auto is kapot
De motor draait zot
ik moet hem dus laten maken
anders ga ik nooit meer op mijn werk geraken"

"Straks ga ik er gezwind vandoor
’t is dan tijd
Pas vrijdag zie je me weer

Morgen werk ik in m’n thuiskantoor
een afscheid
Maar kort, en dat doet geen zeer"

"Working at Eke today
To keep the trains away"

"By the way,
He arrived in a k-way!"

"working at the garage for a while
the dude's looking at my car
so i'm chilling at the bar,
er, I mean, meanwhile working hard
hoping my car will start"

"Monday I will work from home
Due to an announced strike,
And being unable to come by bike."

"I will go to the doctor today
To throw my glasses away
So if I don’t see you next week
The contacts were too cheap."

De mooiste dag van het jaar

Tarara! Ja! Het is zover! De mooiste dag van het jaar is daar. Juich, jubel, geef elkaar een hand. Gedichtendag is in het land! Zoals iedereen wel weet, is gedichtendag een bovenste beste dag. Ik laat zo'n feest van de poëzie dan ook niet ongemerkt voorbij gaan. En dat zullen mijn collega's en vrienden geweten hebben. Gedichtendag is een uitgelezen kans om allerlei hoogliteraire, edoch ludieke, acties op poten te zetten. Meer daarover later. Ondertussen kan ik de trouwe lezer al verblijden met een versje.

't is gedichtendag
ga maar overstag

ik wil dat je rijmt

dat je lijmt met woord

en letters verspoort

om met ver-zinnen

beelden te vouwen

ook al vind je poëzie
echt iets voor vrouwen

Geniet maar met volle teugen van deze prachtige dag, lieve lezers! Ik weet dat ik dat zeker zal doen en ik verwacht van jullie net hetzelfde.

De handen van de dichter rusten nooit

Een tijd geleden kocht ik een dagkalender van de poëzie voor 2012. Dat was toch eventjes balen omdat ik tot nu moest wachten om de gedichten te lezen. En dan nog mag ik er maar 1 per dag, en aangezien ik ongezien gulzig ben is dat een hele uitdaging. Maar goed, tot nu toe is het aan het lukken. Dat verdient een schouderklopje. Ondertussen leer ik ook de poëzie van anderen appreciëren in plaats van enkel mijn eigen werk geniaal te vinden. Er wordt gefluisterd dat dat een gezondere houding is en dus geef ik het maar eens een kans. Eigenlijk gaat het me best goed af, al zeg ik het zelf. Om dat toch even in de verf te zetten, post ik hier ook maar eens iets dat niet van mij komt. Het volgende gedicht is geschreven door mijn opa en dit is (bij mijn weten) de cyberdoop van zijn schrijven. Dat is een hele eer, wat je me bromt!

-------------------
Gedicht

Wij leefden ver van het gras
verwijderd
want toen wij zeiden
lente
was onze stem een ratel
wij dachten wij waren
wij spraken in woorden

Maar nu
wanneer wij spreken:
gras
breekt onze stem
van stilte.

-------------------
Daag, bopa.

Ongezouten mening

Liefste fans en internauten en passant,

Het is weer een hele tijd geleden dat er hier nog eens zo'n echt goed gedicht gepost werd. Omdat ik weet dat al mijn fans ook fan van zijn van een welgeplaceerd versje, moet ik daar dan ook maar eens iets aan doen. Tijd dus voor een streepje poëzie. Jammer genoeg heb ik niet meteen een recent staaltje talige spitsvondigheid om te delen, maar om dat goed te maken ga ik te grabbel in de oude doos. Mijn oude doos zit vast vol wonderlijke verrassingen, die eenieder van zijn of haar sokken zullen blazen van verbazing. Daar ga ik zo een beetje van uit, want het is niet alsof er mij al ooit gezegd is dat ik een wonderlijke doos heb. Dat zou misschien ook maar wat een vrijpostige opmerking zijn. Goed, ik ga dus iets opduikelen uit de oude doos en zie maar dat je geniet!

Ongezouten mening

"Kijk, schat, wat denk je daarvan?

Is dat niet mooi? Of wat zeg je van dit?

Misschien te donker, maar is dat niet wat te wit?

's Moeilijk, al die keuzes maken. Oh, en wat ik hier toon?

Wat vind je van die kleur en van dat patroon?"

"Sja, 's heel erg ornamentaals. Ofzoiets."

Praten met poëzie

Beste fijnproevers van talige spitsvondigheid: juicht en jubelt! Waarom, vraagt u? Dat zal ik u weldra vertellen. Maar laat me eerst volledig onnodig, en toch onvermijdelijk, even iets helemaal anders schrijven om de spanning wat op te drijven. Zo. Nu dat achter de rug is, kan ik verder gaan met het onthullen van mijn heuglijke nieuws. Het is weer een hele poos geleden, maar eindelijk ben ik nog eens aan het dichten gegaan. En laat het duidelijk wezen dat het hoognodig was! Mijn vele talige talenten bezorgden mij te pas en te onpas literaire oprispingen. Gelukkig bleef ik wel gespaard van lyrische flatulentie. Er is heus niets ergers dan lyrische flatulentie. Zelfs ongeneeslijke ziektes of racisme kunnen een dergelijk euvel niet evenaren. Ik mag dus van geluk spreken dat het niet zo ver gekomen is, en wel omdat ik tijdig mijn oprispingen wist om te zetten in een wonderlijk gedicht. Net zoals al mijn poëtische parels is ook dit exemplaar eentje om U tegen te zeggen. Al weet ik niet zeker of het wel gezond is om gedichten met U aan te spreken. Als je dan toch tegen gedichten gaat praten, lijkt het me best ze te tutoyeren. Zeker mijn gedichten, want dat zijn geen stijve harken. Dit geheel terzijde en enkel ter informatie voor de eenzaten die tegen gedichten praten. Niet dat ik neerkijk op mensen die tegen poëzie praten. Ik heb soms ook de neiging om terug te praten tegen de televisie of de radio. Waarom zou dat dan met het geschreven woord niet hetzelfde zijn? Het lijkt misschien wat triestig om 's ochtends te keuvelen met de krant, want het is niet alsof die ooit een zinnig woord terug zegt. Maar ik ken meer dan genoeg mensen die ook met dieren praten en die antwoorden ook nooit. Dat is bijzonder onbeleefd, maar wat doe je eraan? Kranten en dieren, het is één pot nat. Het lijkt me dan maar niet meer dan normaal dat de bizarre medemens al eens een onderonsje houdt met een mooie rijm of leuk versje. Ik zou het eigenlijk best wel een compliment vinden, mocht iemand een gesprekje voeren met een van mijn verzen. Al is dat op het internet van vandaag toch niet zonder gevaren. Ik kan me meteen voorstellen hoe zoiets verkeerd zou kunnen gaan.
(een olijk Gedicht kijkt minzaam in het rond) (Plots komt daar een bizarre medemens aangeklikt)
Bizarre medemens: Hallo lief klein gedichtje, wat doe jij hier zo alleen op deze blog?
Gedicht: (kijkt argwanend) Euh... Niets bijzonders.
Bizarre medemens: Voel jij je ook soms zo alleen op de wereld? Vast niet hè, met al die geniale gedichten en fantastische zinnen om je heen?
Gedicht: Welja, dat valt inderdaad reuzegoed mee. 'T is aangenaam vertoeven op deze blog.
Bizarre medemens: Vind je 't erg als ik je ook wat gezelschap hou dan? Ik heb namelijk niet zo veel vrienden.
Gedicht: (ironisch) Nou, dat verbaast me.
Bizarre medemens: Echt? Wauw, dat is lief dat je dat zegt. Zeg, vind je 't goed als ik wat dichter kom? Je ziet er echt zo lief uit.
Gedicht: (in paniek) Euh, ik heb toch wel wat ruimte nodig om poëtisch te kunnen zijn. Misschien moet je wat meer afstand houden.
(Bizarre medemens kruipt dichterbij)
Gedicht: (boos) Hé toe, stop daarmee!

Elaba, wat is dat daar? Wie valt er hier mijn gedichten lastig? Hup, weg, bizarre medemens, ga ergens anders onschuldige poëzie lastigvallen! Eenzame griezel. Het is me wat met die poëdofielen van tegenwoordig. Altijd maar het internet afschuimen op zoek naar nietsvermoedende, kwetsbare gedichten. Hopelijk zal mijn nieuwste creatie gespaard blijven van zulke zieke geesten. Zodus, liefhebbers van luisterrijke lyriek: lees en geniet! (Maar met mate.)

zonsopgang

gouden gensters kleuren
kleien wangen
winters rood
roze vingers vegen
strepen stof langs
lege velden vlas
dan dwarrelt oranje
over alles alles neer
neemt bonte bossen mee
met grauwe grassen
doet dansen in indigo
zonlicht zomaar elke
ellendige ochtend opnieuw

Gelukkige gedichtendag!

Liefste afschuimers van het internet, het is weer gedichtendag! En dat is nog altijd de leukste dag van het jaar na Aswoensdag en Pinkstermaandag. Om deze dag te vieren, draag ik niet enkel de hele dag een feestelijk hoedje. Ik probeer ook al eens een gedicht te schrijven. Ik schrijf 'proberen', want zoals iedereen wel weet, gaat dat niet zomaar even vanzelf als bijvoorbeeld een rondedansje doen. Of een plafond behangen. Of een pompoen uithollen. Nee, dat gedichten schrijven, daar is nogal een inspanning voor nodig. Eenieder met een zekere inspanningsintolerantie (lees: inspanningsintolerantie) zal toch menig hinderpaal en struikelblok moeten verplaatsen om een dergelijke literaire klus te klaren. Het zal dan ook niemand verbazen dat voor het schrijven van gedichten toch wel wat aangeboren aanleg vereist is. Of ik deze aangeboren aanleg heb, laat ik even in het midden. Wat wel zeker is, is dat gedichten niet algemeen aanvaard worden als geniaal en prachtige parels van literaire pathos. Het is bijzonder spijtig dat niet iedereen inziet dat een brokje talige spitsvondigheid een verrijking van het leven is. Maar goed, laten we vooral niet stilstaan bij die diepdroevige kant van de zaak. Vooruit met de geit! Want met jammeren kan je niet rijmen. (Dat is echt zo, probeer het maar.) (Wat zeg je? Lammeren? Ahja, oeps.)
Zo, tijd nu voor mijn poëtische bijdrage aan de wonderlijke wereld van rijm en vers:

Vers rijmt op Pers.
Tapijt of poes?
Dat doet er niet toe.

Alsjeblieft, lieve volgers. Hopelijk zal dit geniale stukje poëzie de harten van de non-believers doen smelten. En ook de doorwinterde gedichtendagfanaat zal hier toch wel wat aangeboren aanleg in kunnen bespeuren. Met deze bescheiden woorden sluit ik af. Nog 364 dagen tot de volgende gedichtendag!

Tschüss.

Sunday Kind Of Love

Beste trouwe lezers, ik deel vandaag met jullie een liefdesliedje. Wie mij een beetje kent, zal wel weten dat ik normaal nooit naar melige muziek luister, en al zeker niet naar liedjes over liefde. Maar vandaag maak ik dus een uitzondering. Luister en geniet. Dat is geen bevel, wel een aanbeveling. Nu ik het zo schrijf, vind ik het wat vreemd dat het woord bevel in het woord aanbeveling zit, maar daar hebben ze vast zelf niet voor gekozen. Enfin:

En omdat ik dan toch in de stemming ben, deel ik ook volgend stukje hoofse minnelyriek, dat ik schreef na het beluisteren van het liedje.

Weet je nog, die keer?

Samen bloot, maar wel met kousen,
elkaar zo zien, ongezouten.
Ik beet zachtjes in je tepel,
m'n buik plakte aan de zetel.
Toen zo ongenaakbaar samen,
zweet druppelde in m'n haren.
En in mij liet ik je gedijen
tot je kwam, liet ik je leiden.

Daarna at je macaroni van m'n billen,
om zo je honger nog een keer te stillen.

Weet je 't nog, die keer?
Want ik weet het niet meer.

Tschüss!

Lofzang van de triviale tristesse

Er reed zonet een brommer voorbij en die klonk als een loeiende koe. Maar daar wil ik het eigenlijk niet over hebben. Nee, het onderwerp van dit schrijven is net iets complexer en ook wel meer cultureel verantwoord. Ik heb namelijk weer eens een bijzonder goed gedicht geschreven. Het staat niet om daarmee te willen pochen, maar valse bescheidenheid is ook nergens goed voor. Mijn nieuwste poëtische creatie is ontsproten uit waarlijk diepe emoties en gedachten bol van weemoed. Verwacht hier dus geen olijk versje of een leuke rijm. Je zal bedrogen uitkomen en zoals iedereen wel weet, is bedrogen worden niets prettig. Er zijn wel meerdere zaken eerder onprettig: lauwe koffie, trage downloads, milieurampen, een ingegroeid haartje en ga zo maar door. Maar bedrogen worden is zeker het superlatief van onprettig waardig. Daarom, voor alle triestige zielen, bedrogen geliefden, eenzame harten of voor wie lijdt aan triviale tristesse, dit bijzonder gevoelige gedicht. Om jullie een hart onder de riem te steken, liefste lezers. Al is de functie van een hart onder je riem mij niet geheel duidelijk. Logischer lijkt mij een riem onder het hart ter ondersteuning, maar dat kan ik nog niet empirisch bevestigen. Ik hou jullie op de hoogte van mijn bevindingen. Ondertussen dus deze parel van pathos:

De ontknoping nadert

met tranen omkadert

Al te veel droefte

en emotioneel geboefte

Stelen mijn goed humeur

een einde in mineur

Want als we niets doen

rest er enkel nog 'toen'

Zo. Lees en geniet!

Adieu.

Gedichtendag

Het is gedichtendag vandaag. Zoals iedereen wel weet, is dit de leukste dag van het jaar na Kerstmis en de Vastendag van Ester. Om dit speciale moment nog even in mijn persoonlijke schijnwerper te zetten - waarmee ik niets vies bedoel, denk ik - zal ik vandaag een prachtig gedicht posten.

Hier komt ie:

dingen die leuker zijn met twee:

een dag in de regen
heel veel bewegen

dronken dansen
gemiste kansen

vervelend ondergoed
seks in overvloed

dingen die nooit leuker zijn met twee:

piemels met schubben

Voilà, een parel van taalvirtuoziteit, als je het mij vraagt. Maar vraag het me beter niet, want ik heb toch al gezegd wat ik er van vind. En anders zitten we met redundantie, en er is niets ergers dan redundantie. Misschien hongersnood, misschien aids, maar dat kunnen we niet met zekerheid zeggen. Er is alleszins geen reden tot paniek. Zolang we maar to the point en kordaat blijven. En dat is nu net wat ik van plan ben.

Peace out, liefste schobbejakken

Tschüss

De Melancholie van het Zijn

Dag lieve lezers,
Ik heb jullie verwaarloosd. Ja, ontken het maar niet: jullie waren best bedroefd. We moeten er geen doekjes om winden. En, het mag gezegd, ik zag het leven ook even niet meer zo rooskleurig in. (Eerder wat oranjeachtig met wat vuilroze vlekken.) Het zou een grove leugen zijn, indien ik zou beweren dat ook ik niet af toe een traantje gelaten heb. In een moment van zwakte heb ik er zelfs een gedicht over geschreven, dat gaat als volgt:

Vergeten

Op het pad des levens
Telkens ik weer keer
Een nieuw landschap
Bekend maar onherkenbaar
De zandbak uit mijn jeugd blijkt
Slechts een ontoegankelijke herinnering

Het pad kronkelt verder
Onvermoeibaar
Wandel door, kleine prins
Iedere keer opnieuw
Vergeet ik je

Ik weet het, niet meteen één van de meest vrolijke thema's. Het spijt me, beste lezers.
Maar ik ben terug, en sterker dan voordien (wat nog zal blijken). We hervullen onze zandbak, vrienden, en we halen nieuwe schepjes en schopjes boven. Blijf niet talmen of treuren om wat verloren is. Kijk naar wat komt, lezers. En geniet.

Voor altijd van jullie,
Tschüss

Roeping gevonden!

Beste vrienden en andere aangelanden, ik heb heuglijk nieuws!
Ik heb mijn roeping gevonden! Ik word dichter. Juicht en jubelt, ik heb een Doel in het leven (met de grote D van Donsdeken). En nu ik een doel heb, kan ik mij voor honderd procent geven en mij volledig storten op wat ik wil bereiken. Wat een positiviteit! Maar, maak je geen illusies, het is heus niet zo makkelijk om dichter te worden. Het zal een lang en moeilijk proces zijn voor me. Ik heb immers geen taalgevoel en ik kan ook niet echt goed spellen. Maar ik ben aan het leren en weldra zullen deze kleine obstakels slechts bijzaken zijn! Hoera!
Hierbij trakteer ik jullie op mijn eerste stapjes richting volgroeid dichterschap:

Een hel wit licht

Zoals in de glanzende oppervlakten
van natgeregende huid,
die we deelden
in de schemer van ons verlangen,
gedreven door schaamte,
gekleurd door gevolgen,
blijft er ons enkel voor ogen:
een hel wit licht.

Best bijzonder, niet waar? Best wel.
Adios!

Revolte

"Revolte" is zo een woord dat je niet iedere dag hoort en bij deze gebruik ik het eens als titel, zodat anderen (lees: de minder coole mensen) ook eens wat meer woorden leren kennen. Gedaan met eentonige expressies! Vanaf nu iedereen poëet!
Prachtige slogan, wat je me bromt!
Voorts is het tijd voor updates:

*heerlijk recept: Yak op vlaamse wijze*
Benodigdheden (voor vier personen):
1 jonge yak
75 gr boter
3 uien
zout, peper
2 laurierbladeren
tijm
peterselie
1 flesje donker bier
25 gr boter
1 eetlepel bloem

Bestrooi de yak van binnen en van buiten met zout en peper en braad hem in de boter snel aan alle kanten bruin. Snipper de uien en doe ze bij de boter. Laat ze even mee bruinen en giet er dan langzaam het bier bij. Voeg de laurierbladeren, een snufje tijm en een handvol fijngehakte peterselie toe en laat het geheel een klein uurtje stoven. Keer de yak regelmatig en bedruip hem dan ook met de saus. Haal de yak uit de pan en leg hem op een verwarmde schotel. Roer de boter zacht (of smelt deze), meng de bloem erdoor, wrijf alle klontjes weg en bind de braadsaus met dit boter-bloemmengsel. Verwijder de laurierbladeren. Giet de saus over de yak en dien deze op met geprakte vitabis, mussensouflé en krielaardappeltjes.

En smullen maar, jawel!
Tschüss!

Tijd voor Drama

Gisteren is mijn allereerste Goudvis ooit overleden. Zomaar plotseling. Hij was wel al 24 jaar oud, maar toch, men verwacht niet dat het allemaal zo rap kan gaan... Bijgevolg heb ik tachtig uur lang gehuild en niets anders gegeten dan beschuiten.
Iets helemaal anders nu!
Daar het vandaag de 21e is, is het tijd voor een gedichtje:

Het slagveld

Alwaar men niet kan graven,
daar kan men ook niet laven.
Het spijzen kan er sowieso.
Leven is een cadeau.

Tenslotte rest ons nog
een grote houten trog.
Baren en varen
kan er allebei -- tegelijkertijd.

Ik roep deze dag dan ook uit tot gedichtendag van de dag! Juicht allen en jubelt ook (maar met mate).

Fin.