Praten met poëzie

Beste fijnproevers van talige spitsvondigheid: juicht en jubelt! Waarom, vraagt u? Dat zal ik u weldra vertellen. Maar laat me eerst volledig onnodig, en toch onvermijdelijk, even iets helemaal anders schrijven om de spanning wat op te drijven. Zo. Nu dat achter de rug is, kan ik verder gaan met het onthullen van mijn heuglijke nieuws. Het is weer een hele poos geleden, maar eindelijk ben ik nog eens aan het dichten gegaan. En laat het duidelijk wezen dat het hoognodig was! Mijn vele talige talenten bezorgden mij te pas en te onpas literaire oprispingen. Gelukkig bleef ik wel gespaard van lyrische flatulentie. Er is heus niets ergers dan lyrische flatulentie. Zelfs ongeneeslijke ziektes of racisme kunnen een dergelijk euvel niet evenaren. Ik mag dus van geluk spreken dat het niet zo ver gekomen is, en wel omdat ik tijdig mijn oprispingen wist om te zetten in een wonderlijk gedicht. Net zoals al mijn poëtische parels is ook dit exemplaar eentje om U tegen te zeggen. Al weet ik niet zeker of het wel gezond is om gedichten met U aan te spreken. Als je dan toch tegen gedichten gaat praten, lijkt het me best ze te tutoyeren. Zeker mijn gedichten, want dat zijn geen stijve harken. Dit geheel terzijde en enkel ter informatie voor de eenzaten die tegen gedichten praten. Niet dat ik neerkijk op mensen die tegen poëzie praten. Ik heb soms ook de neiging om terug te praten tegen de televisie of de radio. Waarom zou dat dan met het geschreven woord niet hetzelfde zijn? Het lijkt misschien wat triestig om 's ochtends te keuvelen met de krant, want het is niet alsof die ooit een zinnig woord terug zegt. Maar ik ken meer dan genoeg mensen die ook met dieren praten en die antwoorden ook nooit. Dat is bijzonder onbeleefd, maar wat doe je eraan? Kranten en dieren, het is één pot nat. Het lijkt me dan maar niet meer dan normaal dat de bizarre medemens al eens een onderonsje houdt met een mooie rijm of leuk versje. Ik zou het eigenlijk best wel een compliment vinden, mocht iemand een gesprekje voeren met een van mijn verzen. Al is dat op het internet van vandaag toch niet zonder gevaren. Ik kan me meteen voorstellen hoe zoiets verkeerd zou kunnen gaan.
(een olijk Gedicht kijkt minzaam in het rond) (Plots komt daar een bizarre medemens aangeklikt)
Bizarre medemens: Hallo lief klein gedichtje, wat doe jij hier zo alleen op deze blog?
Gedicht: (kijkt argwanend) Euh... Niets bijzonders.
Bizarre medemens: Voel jij je ook soms zo alleen op de wereld? Vast niet hè, met al die geniale gedichten en fantastische zinnen om je heen?
Gedicht: Welja, dat valt inderdaad reuzegoed mee. 'T is aangenaam vertoeven op deze blog.
Bizarre medemens: Vind je 't erg als ik je ook wat gezelschap hou dan? Ik heb namelijk niet zo veel vrienden.
Gedicht: (ironisch) Nou, dat verbaast me.
Bizarre medemens: Echt? Wauw, dat is lief dat je dat zegt. Zeg, vind je 't goed als ik wat dichter kom? Je ziet er echt zo lief uit.
Gedicht: (in paniek) Euh, ik heb toch wel wat ruimte nodig om poëtisch te kunnen zijn. Misschien moet je wat meer afstand houden.
(Bizarre medemens kruipt dichterbij)
Gedicht: (boos) Hé toe, stop daarmee!

Elaba, wat is dat daar? Wie valt er hier mijn gedichten lastig? Hup, weg, bizarre medemens, ga ergens anders onschuldige poëzie lastigvallen! Eenzame griezel. Het is me wat met die poëdofielen van tegenwoordig. Altijd maar het internet afschuimen op zoek naar nietsvermoedende, kwetsbare gedichten. Hopelijk zal mijn nieuwste creatie gespaard blijven van zulke zieke geesten. Zodus, liefhebbers van luisterrijke lyriek: lees en geniet! (Maar met mate.)

zonsopgang

gouden gensters kleuren
kleien wangen
winters rood
roze vingers vegen
strepen stof langs
lege velden vlas
dan dwarrelt oranje
over alles alles neer
neemt bonte bossen mee
met grauwe grassen
doet dansen in indigo
zonlicht zomaar elke
ellendige ochtend opnieuw

Roeping gevonden!

Beste vrienden en andere aangelanden, ik heb heuglijk nieuws!
Ik heb mijn roeping gevonden! Ik word dichter. Juicht en jubelt, ik heb een Doel in het leven (met de grote D van Donsdeken). En nu ik een doel heb, kan ik mij voor honderd procent geven en mij volledig storten op wat ik wil bereiken. Wat een positiviteit! Maar, maak je geen illusies, het is heus niet zo makkelijk om dichter te worden. Het zal een lang en moeilijk proces zijn voor me. Ik heb immers geen taalgevoel en ik kan ook niet echt goed spellen. Maar ik ben aan het leren en weldra zullen deze kleine obstakels slechts bijzaken zijn! Hoera!
Hierbij trakteer ik jullie op mijn eerste stapjes richting volgroeid dichterschap:

Een hel wit licht

Zoals in de glanzende oppervlakten
van natgeregende huid,
die we deelden
in de schemer van ons verlangen,
gedreven door schaamte,
gekleurd door gevolgen,
blijft er ons enkel voor ogen:
een hel wit licht.

Best bijzonder, niet waar? Best wel.
Adios!

Tijd voor Drama

Gisteren is mijn allereerste Goudvis ooit overleden. Zomaar plotseling. Hij was wel al 24 jaar oud, maar toch, men verwacht niet dat het allemaal zo rap kan gaan... Bijgevolg heb ik tachtig uur lang gehuild en niets anders gegeten dan beschuiten.
Iets helemaal anders nu!
Daar het vandaag de 21e is, is het tijd voor een gedichtje:

Het slagveld

Alwaar men niet kan graven,
daar kan men ook niet laven.
Het spijzen kan er sowieso.
Leven is een cadeau.

Tenslotte rest ons nog
een grote houten trog.
Baren en varen
kan er allebei -- tegelijkertijd.

Ik roep deze dag dan ook uit tot gedichtendag van de dag! Juicht allen en jubelt ook (maar met mate).

Fin.