De tragiek van het kleine lepeltje

Het begon toen ze cornflakes moest eten met een klein lepeltje. Daar houdt ze niet zo van, van dat kleine lepeltje. Dat vindt ze te veel werk. Met een grote lepel gaat alles veel vlotter. Niet dat ze een opschepper wil zijn en al te grote happen tegelijk wil nemen, maar met dat kleine lepeltje voelt het zo delicaat. Zo voorzichtig. Kleine lepeltjes vindt ze iets voor desserts. Voor subtiele, kleine hapjes. Voor korte nipjes en snelle slurpjes. Om te proeven en van te genieten. En natuurlijk ook voor kleine kindjes, want zij hebben maar kleine mondjes. Nee, zo'n soeplepel, daar kan je pas mee eten. Hup, schep, hap en kauwen maar. Zo heeft ze het graag. Met een theelepel cornflakes eten, dat is een beetje valse bescheidenheid. En je voelt je ook zo'n bedotter met je kleine lepeltje in je hand, terwijl je van die miniatuurhapjes naar binnen speelt. Zo'n theelepeltje in zo'n groot hand, dat ziet er echt niet uit. Het is ook niet toevallig dat een soeplepel ook wel een eetlepel genoemd wordt. En zo'n klein lepeltje niet, dat noemen we theelepel of koffielepel. Niet cornflakeslepel. Want daar dienen die kleine lepeltjes ook niet voor, die dienen enkel om te roeren in je koffie. Met een eetlepel kan je zelfs niet roeren in koffie, dat is gewoon protserig. (En vermoedelijk ook klotserig. En dat is nergens goed voor.) Met een eetlepel weet je waar je aan toe bent en wat er van je verwacht wordt. Eten, jij daar! Kom, schep op die flakes! Zo'n hands-on mentaliteit kan je niet verwachten van iemand die cornflakes eet met een theelepeltje. Nee, zo iemand heeft z'n tijd nodig. Drie flakesjes per keer, dat vinden ze best, dat theelepeltjesvolk. Dan zitten ze daar, macrobiotisch herkauwend voor zich uit te staren. Bah, dat is niets voor haar. Daar wordt ze ontzettend nerveus van. Zij laat al eens haar tanden zien en hapt stevig door. Muizenhapjes daar krijg je ook gewoon kaakkramp van. En die kaakkramp daar heeft ze ook nu last van. Haar hele onderkaak is zo verkrampt dat ze al de hele dag niet kan lachen. En dat vindt ze jammer, want er zijn vast een hele hoop medemensen die haar daardoor vandaag maar een beetje een zuurpruim zullen vinden. "Heb je dat mens gezien? Die kan precies echt niet lachen!" Ze hoort ze het zo al fluisteren. Zomaar genomineerd als eersteklas zuurpruim. En dat allemaal omdat ze cornflakes moest eten met een klein lepeltje! Terwijl ze dat zo overpeinst, overvalt haar de tragiek van dat alles. Hoeveel zuurpruimen zijn er wel niet onterecht bestempeld als zuurpruim enkel en alleen omdat ze kaakkramp hadden van het ongewenst cornflakes eten met een klein lepeltje?! Ah, hoe triestig! En op dat moment beslist ze haar leven te beteren. Vanaf nu zal ze zuurpruimen het voordeel van de twijfel geven. En een reservesoeplepel bewaren in haar handtas, dat ook.

Tijdverdrijven

Nu ik nog altijd heel erg veel vrije tijd heb en dus nog altijd het wereldrecord hobbies hebben probeer te verbreken, vind ik het van vitaal belang dat ik deze poging wat toelicht. Ik had al bijzonder fascinerende hobbies zoals kruimels verzamelen in een schoendoos, koffie drinken (soms zelfs koud!) en kruiswoordraadsels invullen met een groene wasco, maar zoals dat hoort bij een wereldrecord, heb ik nu nog een nieuwe hobby: mensen afluisteren! Net zoals al mijn andere hobbies is ook deze een bijzonder arbeidsintensieve bezigheid. Het is immers niet zo makkelijk om je zomaar op straat te begeven zonder bepaalde richting en op zoek te gaan naar mensen om af te luisteren. Het grote probleem met deze hobby is namelijk dat de mensen niet graag afgeluisterd worden, ook al gaat hun gesprek helemaal nergens over. Tot nu toe heb ik ontdekt dat het afluisteren vooral goed gaat op het openbaar vervoer. Bijgevolg trein, tram en bus ik nu zo wat de stad rond op zoek naar gesprekken om af te luisteren. Dat levert me interessante en boeiende kennis op. Het is best aangenaam te weten dat Lindsey vorig weekend bij haar oma was. En dat diezelfde oma onlangs haar heup gebroken heeft en in het ziekenhuis lag. En ook het weetje dat Koen nu nieuw werk heeft, is enorm boeiend. Jammergenoeg kan ik niet de hele tijd op tram of bus zitten, dan is er te weinig tijd voor mijn andere hobbies. Het is essentieel dat ik al mijn hobbies kan combineren, anders haal ik het wereldrecord vast nooit. Om dat op te lossen, ben ik zoveel mogelijk op zoek naar plaatsen waar ik mensen kan afluisteren terwijl ik een andere hobby aan het uitoefenen ben. Gelukkig is dat niet zo'n groot probleem. Er zijn van die mensen die heel erg dankbaar zijn om af te luisteren. De Luidruchtige Mens bijvoorbeeld, en de Mobiele Telefoneerder. Zij doen echt hun best en zijn vaak luid en dominant genoeg om zomaar af te luisteren. Ik kan zonder hinder het afluisteren van een gesprek over welke groentjes Schatje wil eten die avond combineren met mijn andere hobby, alfabetisch winkelen in de supermarkt. En dat vind ik prachtig! Zo wordt mijn poging om het wereldrecord hobbies hebben al heel wat vergemakkelijkt. Meer nog, mijn hobby wereldrecords proberen verbreken, kan ik zo even makkelijk uitoefenen. Best wel clever van mij, al zeg ik het zelf. Het is natuurlijk wel vermoeiend, al die hobbies tegelijkertijd. Je moet er je hoofd wel wat bijhouden, anders raak je makkelijk verloren. En dat mag echt wel niet gebeuren! Want voor je het weet, ben je gewoon een hele hoop dwaze dingen aan het doen zonder reden. En laat dat nu net één van de meest idiote hobbies ter wereld zijn. Niet zo stom als paardrijden of ballet, maar toch echt wel behoorlijk stom. En ik kan het weten, want ik ben een zelfverklaarde hobby-expert. Geweldig, toch? Hier moet ik het bij laten, tijd nu om wat te solliciteren. Maar dat is dan weer geen hobby.

Tschüss!

Allgemeine Obszönitäten

Ik moet iets bekennen. Het valt me zwaar, edoch eerlijkheid duurt het langst... Ik ga stoppen met leren kogelstoten! Niet zozeer omdat ik er erg slecht in ben maar vooral omdat ik een nieuwe hobby heb: Duitse radio beluisteren. Dat is minder arbeidsintensief en ook beter voor mijn innerlijke innerlijkheid. Ik heb namelijk een passie voor slechte muziek.
Iets helemaal anders nu.

Ode aan mijn bejaarde buurman

Gezwind en viriel
zwier jij je been over je rijwiel,
beige bermuda en bruine jekker
lederen boekentas onder je rekker,
je witte pet ietwat schuin
op je kalende grijze kruin.

Zo fiets je heen en weer,
een actieve oude heer,
terwijl je olijk een wijsje fluit.
En waarheen? Dat maakt niet uit.


Rijmen is mijn tweede belangrijkste hobby en dat maakt me vrolijk. Althans, soms toch.
Overigens wil ik graag het nut benadrukken van het vanbuiten leren van de de 152 Funktionsbereiche van de Konjunktiv, want dat is belangrijk in het leven. Daar kom je ver mee. Laten we dat vooral niet vergeten.
(noot: Laten we: adhortativ)

Tschüss!

De wreedheid der natuur

Gisteren zag ik op tv (ahja!) een documentaire en 't ging over orka's die babyzeerobjes ontvoerden om mee te spelen. En met spelen bedoel ik meters in de lucht smijten en terug opvangen. Als ze dan uitgespeeld waren, zetten ze die baby's gewoon terug op het strand. Dat is zó onaardig. Conclusie: zeedieren zijn des duivels. Gevolg: meer vis eten. Vis is goed voor het menselijk brein. Daarom zijn mensen superieur aan dieren, omdat dieren goed zijn voor ons brein. En omgekeerd is dat niet zo. Zo is het maar net.
Daarnaast wil ik ook nog even vermelden dat ik nog niet zoveel verder ben geraakt in mijn kogelstootambities, maar ik heb wel al enkele goede receptjes voor een heerlijke yakschotel. Ik zal mijn culinaire hoogstandjes gauw met de wereld delen.
Nu rest er mij enkel nog:
Over en uit.

उसे थिस बटन तो टाईप इन हिंदी - wijs!

Sommige mensen zullen beweren dat enkel de rijken van geest een blog zouden moeten hebben. Niets is minder waar! Op het internet is er plaats voor alles en iedereen. Openmindedness, dat zou ik zeggen als ik pseudo-hippe Engelse woorden zou willen gebruiken.
Overigens moet er meer geijverd worden voor yak- en zwaardvisschotels op restaurant.
(- echt waar!)
Daarnaast wil ik toch nog even meegeven wat ik vandaag allemaal gedaan heb: Ik ben opgestaan, dat was zo omstreeks negen uur, daarna heb ik ontbeten, dat was zo omstreeks cornflakes en melk, daarna heb ik kleren aangedaan, dat was zo omstreeks de badkamer, vervolgens ben ik naar boven gegaan, dat was zo omstreeks tien uur, toen heb ik mijn computer aangezet, dat was zo omstreeks de on/off knop en toen ben ik gaan zitten, (dat was zo omstreeks mijn stoel, maar dat lijkt me nogal wiedes) en toen ben ik blijven zitten en heb ik aan een taak gewerkt, dat was zo omstreeks duitse taalvaardigheid II. Einde. (dat was zo omstreeks het punt op het einde van de zin)