Gepaneerde Aalscholvers in een krokant jasje met Griekse saus

Hallo liefste volgelingen en liefhebbers van menig culinair genot!
Zoals de titel reeds deed vermoeden, heb ik een heerlijk recept bedacht en ga ik dat met jullie delen. Het zou trouwens maar onzinnig zijn, mocht ik jullie doen watertanden met zo'n dijk van een titel en dan iets helemaal anders posten. Neenee, zo'n dingen zorgen alleen maar voor frustratie en op frustratie kan je geen huizen bouwen. Dus:

Aalscholvers in een krokant jasje met Griekse saus

Ingrediënten (voor vier personen)
1 kleine ui
4 aalscholvers (reeds gepluimd)
1 ei
3 el paneermeel
5 el gedroogde peterselie
zout en peper
4 el olie
1 willekeurige Griek
keukenpapier
cocktailprikkers

Bereidingswijze
Ui pellen en in kleine stukjes snijden. Aalscholvers in zeef laten uitlekken en goed afspoelen. Aalscholvers opnieuw laten uitlekken en goed droogdeppen met keukenpapier. In diep bord ei loskloppen. Paneermeel in ander diep bord strooien en vermengen met peterselie, zout en peper, Vervolgens telkens 1 aalscholver per keer door losgeklopt ei halen en dan door paneermeel wentelen. In koekenpan olie verhitte en gepaneerde aalscholvers en ui hierin op halfhoog vuur in ca. 6 minuten rondom goudbruin bakken. Regelmatig omscheppen. Neem nu de willekeurige Griek en pers die uit over een kommetje. Veel peterselie toevoegen. Warme aalscholvers direct serveren met cocktailprikkers erbij. Griekse saus erbij serveren.

Hmmmm, klinkt zo lekker! Ik kan niet wachten om deze delicious dish weer te proeven. Om mijn honger te stillen, zal ik me in de tussentijd bezighouden met één van mijn vele hobbies. Armeense poëziebundels verzamelen bijvoorbeeld, of telefoons uit mekaar halen en terug in mekaar zetten, of ook zelf lipbalsem proberen maken van rendiervet. Zoals je ziet, keuzes genoeg. Ik kan er maar beter aan beginnen!

Tschüss.

Hersenspinsels

Een tijdje geleden liep ik te twijfelen over een bepaald thema. Een bepaald thema, dat niet alle dagen zomaar door je hoofd spookt. Je hoofd spookt wanneer dingen continu in gedachten blijven hangen. Gedachten blijven hangen en in mijn geval was "kaas" het onderwerp dat me niet met rust liet. Met rust liet ik eerder al veel dingen uit mijn overpeinzingen verdwijnen. Mijn overpeinzingen verdwijnen echter niet altijd even vlug. Altijd even vlug duiken er ook weer nieuwe dingen op. Nieuwe dingen op oude dingen op nog oudere dingen, en zo gaat het door. Gaat het door, dan is er maar één oplossing. Maar één oplossing voor dit vervelende probleem dat alle andere breinactiviteit zo ondergeschikt maakt. Zo ondergeschikt, maak je eigenlijk geen enkele kans en dus moet je een manier van verweren leren. Van verweren leren we dat dat soms best een agressieve bezigheid is. Agressieve bezigheid is evenwel niet goed voor het innerlijke welzijn. Het innerlijke welzijn is van vitaal belang voor de mentale kracht, die nodig is om vervelende gedachten uit te schakelen op een effectieve wijze. Een effectieve wijze man zou dat vast ook aanraden, daar ben ik heel zeker van. Heel zeker, van het begin tot het einde. Tot het einde van het hersenspinsel bereikt is, moet je natuurlijk een beetje doorbijten. Een beetje doorbijten en niet meteen de hele brok zomaar willen verteren. Zomaar willen verteren is roekeloos, kan vreselijke gevolgen hebben en kunnen we dus missen als ware het kiespijn. Ware het kiespijn, dan gingen we gewoon naar de tandarts en huppekee opgelost in een vingerknip. In een vingerknip zit trouwens de essentie van de oplossing voor ons probleem. Voor ons probleem is een eenmalige korte kracht nodig, die de gedachten kunnen ordenen. Gedachten kunnen ordenen als we het op deze manier aanpakken en volharden. Aanpakken en volharden, dat is mijn motto in deze hele kwestie. Deze hele kwestie, die mij te binnen schoot een tijdje geleden.

Gedichtendag

Het is gedichtendag vandaag. Zoals iedereen wel weet, is dit de leukste dag van het jaar na Kerstmis en de Vastendag van Ester. Om dit speciale moment nog even in mijn persoonlijke schijnwerper te zetten - waarmee ik niets vies bedoel, denk ik - zal ik vandaag een prachtig gedicht posten.

Hier komt ie:

dingen die leuker zijn met twee:

een dag in de regen
heel veel bewegen

dronken dansen
gemiste kansen

vervelend ondergoed
seks in overvloed

dingen die nooit leuker zijn met twee:

piemels met schubben

Voilà, een parel van taalvirtuoziteit, als je het mij vraagt. Maar vraag het me beter niet, want ik heb toch al gezegd wat ik er van vind. En anders zitten we met redundantie, en er is niets ergers dan redundantie. Misschien hongersnood, misschien aids, maar dat kunnen we niet met zekerheid zeggen. Er is alleszins geen reden tot paniek. Zolang we maar to the point en kordaat blijven. En dat is nu net wat ik van plan ben.

Peace out, liefste schobbejakken

Tschüss

Return of the Keukenprinses

Dag virtuele vrienden en aangelanden,
In plaats van mijn terugkomst nog maar eens aan te kondigen, zal ik gewoon met de deur in huis vallen. Maar niet letterlijk natuurlijk, want dat is ook maar lullig. Het is nooit aan te raden geen deur te hebben! Wie weet wat er allemaal zou binnenlopen! Letterlijke dingen zijn trouwens zó 2004. En we weten allemaal wat ik daarmee bedoel... Overigens, ik ben ooit eens tegen een deur gevallen en dat was ook maar niets.
Tijd nu voor een heerlijk receptje, bedacht door uw favoriete keukenprinses (mezelf dus, hé).

Ovenschotel met pompoen, marmot en gedroogde hibiscus
Ingrediënten: (Voor 2 personen)
600 g pompoen, 250 g marmot in blokjes (vers, niet in blik), 250 g spirellis, 250 g platte kaas, 4 eieren, 250 g geraspte belegen kaas, 2 eetlepels olijfolie, 50 g gedroogde hibiscus, Oregano, Basilicum, peper, zout
Bereidingswijze:
Verwarm je oven voor op 200° C en vet je ovenschotel in met olijfolie. Maak de pompoen schoon en snij hem in blokjes. Bak de marmotblokjes af in een beetje olijfolie, voeg de pompoenblokjes en een scheutje bouillon (of water) toe en laat alles stoven tot de pompoen zacht is. Kruid af met (gedroogde) oregano, basilicum en zout.
Kook de spirelli gaar. Meng de platte kaas, drie eieren en de helft van de gemalen kaas ondereen en kruid af met peper en zout. Meng het pompoenmengsel met de pasta en het kaasmengsel en schik alles in de ovenschotel. Kruid nog wat bij met basilicum en oregano en de gedroogde hibiscus. Plaats de schotel in de oven voor ongeveer 30 minuten en laat alles mooi goudgeel bakken.

Zo, ik zou zeggen, probeer dit recept zo snel mogelijk uit en laat het je smaken!

Tschüss!

Pragmatische warmte

Het wordt winter en het is koud buiten. Soms sneeuwt het en meestal regent het. Gure wind en ongure types verrassen ons wanneer we ons buiten begeven. Een enkele keer durft het zelfs bijna een beetje vriezen. Het spreekt voor zich dat ik tijdens deze donkere dagen extra veel aandacht besteed aan warme dingen. Zoals donsdekens, chauffages en chocolademelk. Met al die synthetische warmte mag natuurlijk de hydratatie niet uit het oog verloren worden! Ik raad iedereen aan te investeren in een goede handcrème en een badmuts. Het nut van de badmuts kan ik helaas nu nog niet onthullen, dat is voor een volgende keer. Je mag nooit al je eieren in één mand doen of de kandelaar verkopen voor de kat geschoten is! Dat is een wijsheid die je niet elke dag hoort, wat je me bromt. Doch, we mogen niet overdrijven met al dat brommen, we moeten ons hullen in liefde en vooral veel cocoonen. Want het zijn harde tijden. (Heb ik van horen zeggen.) En ook al doet de wereld zijn best om globaal wat op te warmen, het blijft fris. Daarom stel ik voor dat we allen volgende slogan printen en aan het raam hangen, om de wereld een hart onder de riem te steken!
" Wie 't goud verslindt, benijdt het dikste kind "
En zo is het maar net. Niet meer maar zeker ook niet minder. Mik altijd op meer, in plaats van minder, zonder daardoor gulzig te zijn. Als we allemaal samen een beetje moeite doen, wordt de wereld een mooiere plaats voor jong en oud. Vooral voor jong natuurlijk, want oud sterft na verloop van tijd toch, warmte of geen warmte. Dat is biologie, zo werkt het. Biologie is trouwens ook van vitaal belang voor de wereld en het getij der dingen. "Het getij der dingen" is toevallig ook de titel van een kortverhaal waar ik reeds een tijdje aan werk.
Met deze ongelofelijk spannende cliffhanger sluit ik nu af. Hihi, wat stiekem.
Tschüss!