Sunday Kind Of Love

Beste trouwe lezers, ik deel vandaag met jullie een liefdesliedje. Wie mij een beetje kent, zal wel weten dat ik normaal nooit naar melige muziek luister, en al zeker niet naar liedjes over liefde. Maar vandaag maak ik dus een uitzondering. Luister en geniet. Dat is geen bevel, wel een aanbeveling. Nu ik het zo schrijf, vind ik het wat vreemd dat het woord bevel in het woord aanbeveling zit, maar daar hebben ze vast zelf niet voor gekozen. Enfin:

En omdat ik dan toch in de stemming ben, deel ik ook volgend stukje hoofse minnelyriek, dat ik schreef na het beluisteren van het liedje.

Weet je nog, die keer?

Samen bloot, maar wel met kousen,
elkaar zo zien, ongezouten.
Ik beet zachtjes in je tepel,
m'n buik plakte aan de zetel.
Toen zo ongenaakbaar samen,
zweet druppelde in m'n haren.
En in mij liet ik je gedijen
tot je kwam, liet ik je leiden.

Daarna at je macaroni van m'n billen,
om zo je honger nog een keer te stillen.

Weet je 't nog, die keer?
Want ik weet het niet meer.

Tschüss!

Een actiecomité met een nobel doel

Gegroet virale vrienden

Ik heb belangrijk nieuws voor fans van actiecomités allerhande. De groep "tegen samenstellingen van woorden die eindigen op een -s gecombineerd met het woord hit" is vanaf nu actief. Niet de meest vlotte naam voor een groep, dat moet ik toegeven, maar het doel heiligt de middelen. Ik las zonet een enorm intellectueel verantwoord artikel (hoe kan het ook anders?) over het probleem van de media en mijn oog viel op het volgende woord: "verkoopshit". Nu, ik denk dat menig persoon het probleem met dat woord wel inziet, maar om het toch nog te verduidelijken zullen we het woord even analyseren. Het kan trouwens nooit kwaad om dingen wat te analyseren, dat staat bijna even slim als een bril, maar je ziet er niet zo lelijk uit. Maar goed, "verkoopshit" bestaat dus uit de goedbedoelde maar toch verkeerdelijke samenplaatsing van verkoop + s + hit. Op het eerste zicht ziet dat er niet helemaal verkeerd uit. Ik kan mij echter niet ontdoen van de indruk dat niet één, niet twee, misschien vier, maar minstens drie mensen in plaats van 's+hit' gewoon 'shit' lezen. Toch? En daar knelt het schoentje. Het is namelijk niet aan te raden zomaar overal shit te schrijven, want dat is een vies woord. Niet zo vies als kutvlokken, potgrond of linguïstiek, maar toch al behoorlijk vies. Daarnaast is het ook gewoon verwarrend om ergens 'shit' te lezen zonder duidelijke aanleiding, en al helemaal als blijkt dat het woord helemaal niets met 'shit' te maken heeft. Dat belemmert het Algemene Goede Begrip Der Woorden. We doen er dus zeker goed aan om dat woord te vermijden en daarom heb ik een actiecomité opgericht. Hierbij doe ik dus ook een oproep aan jullie, lieve internauten, om lid te worden van dit comité om toekomstige verwarringen en consternatie te vermijden. Het vermijden van consternatie is altijd een nobel doel, ongeacht de context. Meer nog, als we constructief samendenken kunnen we euvels zoals 'ontstaanshit' of 'verbondshit' voorkomen. En zeg nu zelf, gezien de frequentie van die woorden, wat een nuttig werk zou dat wel niet zijn? Bovendien krijg je bij je lidmaatschap één rode biet volledig gratis!
Niet twijfelen dus! Gewoon doen!

Met groet,

Roza
voorzitter van het actiecomité "tegen samenstellingen van woorden die eindigen op een -s gecomineerd met het woord hit" (ook bekend onder het vlotte acronym TSVWDEOESGMHWH)

kwade dagen

Het kan al eens gebeuren, op een doordeweekse zonnige dag, dat je zomaar -- echt heel erg plots -- een moment van kwaadaardigheid hebt. Je zit gemoedelijk op een terrasje, je bent gezapig aan het kuieren of je fietst gezwind van A naar B en dan overvalt het je. Helemaal plotseling. Je hebt het niet kunnen zien aankomen. Niets doet je vermoeden dat dat kwaadaardige moment je zo zou overvallen. En dus kan je het ook niet vermijden, want het gebeurt gewoon. De kwaadaardigheid voel je opborrelen. Hij komt van ergens diep vanbinnen, of van nog ergens anders, maar dat weet je niet zeker. In een mum van tijd ben je doordrongen van kwaadaardigheid en kan je enkel nog gemene dingen denken. En het blijft ook niet bij denken! Oh nee! Boze dingen doen hoort er ook bij. Terwijl je je nog even afvraagt waarom je je plots zo kwaadaardig voelt, valt je oog op een klein kindje. Een klein meisje met blauwe oogjes en blonde haartjes. Bijna onschuldig, bijna schattig. En daarvan gaat je bloed koken. Je voelt een bijzonder kwaadaardig plan opkomen. Je tast in je zak en vindt een lollie. Zo een ronde, met een rode kleur, in zo'n doorzichtig folietje. Het meesterlijke plan begint zich te ontplooien wanneer je richting kindje wandelt. Dag kindje, glimlach je. En het kindje lacht terug. Haar grote blauwe ogen kijken je benieuwd aan, blij met de aandacht die ze krijgt. Dan haal je de lollie uit je zak. Haar ogen worden nog veel groter en ze kijkt je verwachtingsvol aan. Voor mij? Je wuift de lollie een paar keer heen en weer voor haar blozende gezichtje. Ze opent haar kleine handjes en lacht. Voor mij! Je glimlacht bemoedigend en geeft haar de lollie. Ze neemt hem gretig aan, bekijkt hem een beetje bewonderend. Helemaal van mij! Maar dan, voor ze het goed en wel doorheeft, trek je het snoepgoed uit haar handje en steek je het terug in je zak. Je kijkt haar triomfantelijk aan. Ze beantwoordt je blik met grote ogen vol onbegrip. Dan begint het haar te dagen. Haar glimlach smelt weg en haar blauwe ogen schieten vol tranen. Je grijnst en ziet de tranen over haar wangen rollen. Je meesterlijke plan is feilloos verlopen. Snoep afpakken van een kindje: zo oud als de straat maar het effect blijft onveranderd. Je laat het kindje huilend achter terwijl je glunderend wegwandelt. Ja meisje, wat had je dan gedacht?

Tschüss.

Lofzang van de triviale tristesse

Er reed zonet een brommer voorbij en die klonk als een loeiende koe. Maar daar wil ik het eigenlijk niet over hebben. Nee, het onderwerp van dit schrijven is net iets complexer en ook wel meer cultureel verantwoord. Ik heb namelijk weer eens een bijzonder goed gedicht geschreven. Het staat niet om daarmee te willen pochen, maar valse bescheidenheid is ook nergens goed voor. Mijn nieuwste poëtische creatie is ontsproten uit waarlijk diepe emoties en gedachten bol van weemoed. Verwacht hier dus geen olijk versje of een leuke rijm. Je zal bedrogen uitkomen en zoals iedereen wel weet, is bedrogen worden niets prettig. Er zijn wel meerdere zaken eerder onprettig: lauwe koffie, trage downloads, milieurampen, een ingegroeid haartje en ga zo maar door. Maar bedrogen worden is zeker het superlatief van onprettig waardig. Daarom, voor alle triestige zielen, bedrogen geliefden, eenzame harten of voor wie lijdt aan triviale tristesse, dit bijzonder gevoelige gedicht. Om jullie een hart onder de riem te steken, liefste lezers. Al is de functie van een hart onder je riem mij niet geheel duidelijk. Logischer lijkt mij een riem onder het hart ter ondersteuning, maar dat kan ik nog niet empirisch bevestigen. Ik hou jullie op de hoogte van mijn bevindingen. Ondertussen dus deze parel van pathos:

De ontknoping nadert

met tranen omkadert

Al te veel droefte

en emotioneel geboefte

Stelen mijn goed humeur

een einde in mineur

Want als we niets doen

rest er enkel nog 'toen'

Zo. Lees en geniet!

Adieu.

Ersatz

Ik drink een gigantische thee, die moet doorgaan als vervangmiddel voor koffie, gemaakt van chicorei. Die thee is best lekker. Maar ik stel er mij toch vragen bij. Hoe kan je nu koffie vervangen door iets dat overduidelijk geen koffie is? Wat is dan het nut van dat vervangen? Eigenlijk wil je gewoon koffie drinken, maar om de een of andere vreemde reden drink je iets anders. Iets dat net geen koffie is. Net niet even lekker, net niet even donker, net niet even smaakvol. Het is net niet dat bakje troost, dat je zo gewoon bent. Dat koffietje 's ochtends, waar je zo ontzettend veel zin in hebt, maar toch niet drinkt. Nee, je gaat voor Ersatzkoffie, je gaat voor chicorei. Het is ook wel warm, het is ook wel lekker. Het heeft zelfs dezelfde kleur. En toch. Iedere slok doet je denken aan koffie. Iedere slok voert je terug in geuren en kleuren naar die dampende tas wakker worden.
Die tas laat je nu staan, je kiest voor vervanging. Zowel koffie als chicorei hebben zo hun voordelen en hun nadelen. Die zijn een kwestie van perceptie. Van willens of nillens. En net daarom kan ook Ersatzkoffie na een tijdje een gewoonte worden. Maar wat bereik je met het veranderen van de ene gewoonte in de andere?

Die laatste vraag is retorisch, en dus hoeft niemand die te beantwoorden. En dat is maar goed ook, want ik zou het antwoord niet kunnen geven. En soms, heel soms, stel ik gewoon vragen, zonder het antwoord te willen weten.

Tschüss!